ေနာင္ အႏွစ္ ၂၀

မမဝါဝါ တက္စ္ထားတဲ့ ဒီတက္စ္ပုိ႔စ္ေလးကို က်ေတာ္ေရးဖို႔ ေတာ္ေတာ္ အားယူရတယ္။ တက္စ္ပိုစ္ဆုိ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က်ေတာ္ေရးပါတယ္။ မေရးတာဆိုလို႔ ညီငယ္ေတာင္ေပၚသား (အခုေတာ့လဲ ေတာင္ေပၚသားမဟုတ္ေတာ့ဘူးရယ္လို႔ ဂ်ီေတာ့မွာေအာ္ထားသဗ်) တက္စ္တဲ့ အခ်စ္အေၾကာင္းတက္စ္ပို႔ တစ္ခုပဲ ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်ေတာ့ ဟတ္အေျခအေနမေကာင္းလို႔ မေရးတာပါ။ ခ်စ္လို႔ ခင္လို႔ တက္စ္တာကို ေရးပါတယ္ဗ်ာ။

.
ေနာင္အႏွစ္ ၂၀ က်ေတာ္ ဘာျဖစ္မလဲ။ က်ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မေတြးခ်င္ဘူး။ ဘာလို႔ဆို အနာဂတ္ဆိုတာ ၾကိဳမျမင္ရလို႔ပါ။ က်ေတာ္ကေတာ့ က်ေတာ့ road map ကို ေရတို ၁ႏွစ္ ၂ႏွစ္ေလာက္ပဲခ်ေလ့ရွိတယ္။

ေနာင္အနွစ္ ၂၀…
Option 1
က်ေတာ္ဖြင့္ခ်င္တဲ့ (သူမဝါသနာပါတဲ့) ေဆာ့ဝဲလ္ဆိုင္၊ကြန္ပ်ဴတာဆိုင္ေလး တစ္ခု ဖြင့္ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ သူမက electrical နဲ႔ေက်ာင္းပီတာေလ။ က်ေတာ္က စက္မႈနဲ႔ပီးတာဆိုေပမဲ့ ဒီလုိင္းမွာ သူမနဲ႔က်ေတာ္ ဝါသနာခ်င္းတူတယ္။ m81 multimedia ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ ဒါမွမဟုတ္ ေနျပည္ေတာ္ ဒါမွမဟုတ္ ပဲခူးမွာေပါ့။ သုံးခုလုံးမွာလဲ ဆုိင္ခြဲေလးေတြ ဖြင့္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့။

Option 2
ပါၾကီး(က်ေတာ့္ေဖေဖ) ရဲ႕ လက္ရွိအလုပ္ျဖစ္တဲ့ ကားလုပ္ငန္းကို ဆက္ဦးစီးျဖစ္မလားမသိ။ “အေမ့သား” ဆိုတဲ့ ကုန္တင္ကားေတြ ရန္ကုန္-မန္းေလး အေဝးေျပးလမး္တစ္ေလွ်ာက္ ျမင္ရအုံးမလားမသိ။ က်ေတာ္က စက္မႈ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ေပမဲ့ ရဲအရာရွိေဟာင္း ေဖေဖေလာက္ ကားေတြ၊ ဒရုိင္ဘာေတြ၊ စပယ္ယာေတြ ကို အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္ပါ့မလားမသိ။ ပါးၾကီးက က်ေတာ့ထက္ ကားအေၾကာင္းကို ခေ၇ေစ့တြင္းက်သိတယ္ေလ။ ပါးၾကီးဆီကေန သင္ယူရမွာပါပဲ။

Option 3
ဒါမွမဟုတ္ အားလုံးကို အဆက္ျဖတ္ပီး ဘုန္းၾကီး ပဲျဖစ္ေနမလားမသိ။ ပဲခူးေအာင္သုခ ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီး ဥဴးစႏၵိမ ရဲ႕ အဆုံးအမေတြကို ခံယူပီး တရားေတြပဲ အားထုတ္ျဖစ္ေနမလားမသိပါ။

Option ေတြလဲသုံးခုေတာင္ရွိပီ။..ေတာ္ေလာက္ပါပီ ေနာင္ အႏွစ္ ၂၀ရယ္ ရင္ေမာတယ္ကြယ္။

နစ္နိမ္း

“သားၾကီး ..” ......“ဗ်ာ”
“သားၾကီး...”......“ဗ်ာ ာ ာ ာ”
“သားၾကီး...ၾကိီး ...” “ခင္ဗ်ား....ညာ ညာ”
.

ေနာက္ဆုံးေတာ့ က်ေတာ္ မ်က္ႏွာခ်ိဳေလးနဲ႔ ခင္ဗ်ာ လို႔ ထူးလုိက္ရတယ္ခင္ဗ်။ မထူးလို႔လဲ မရဘူးေလ။ ေက်ာင္းဆရာမ မာမီက ဘယ္ေလာက္လက္သံေျပာင္တယ္ ဆုိတာ က်ေတာ္တို႔ အသိဆုံး။ အိမ္မွာ က်ေတာ္ က အလတ္ပါ။ က်ေတာ့ထက္ အၾကီး ဘယ္သူက ေခၚေခၚ “ခင္ဗ်ား”လို႔ထူးရတယ္ခင္ဗ်။ မထူးလုိ႔ကေတာ့ နာပီသာမွတ္။ “သားၾကီး” ဆိုတာကေတာ့ က်ေတာ့ ပါးပါး၊မားမား၊ မၾကီးနဲ႔ ရင္ႏွီးသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေခၚတဲ့နာမည္ပါ။

.

မာမီကေတာ့ က်ေတာ့ကို တကၠသိုလ္ မတက္ခင္အထိ “သားၾကီး”လို႔ေခၚတယ္ခင္ဗ်ာ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ “ဦးေတာ္ေတာ္”လို႔ေျပာင္းေခၚတယ္။ ဘာလို႔လဲဆို ေက်ာက္ေတာ္ၾကီး ဘုရားရဲ႕ ေက်ာက္တုံးေတာ္ ဒါယကာ “ဦးေတာ္ေတာ္”ရဲ႕နာမည္ကို သေဘာက်လို႔နဲ႔တူတယ္။

.

ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ က်ေတာ့ ကို “ဦးေလး”တဲ့။ ဘာလို႔ဆို က်ေတာ္က မာမီကို ဆရာလုပ္လြန္းလို႔။ အိမ္မွာေနလဲ အျမဲတမ္း ဆရာလုပ္ ပူပန္ေနတယ္။ ရန္ကုန္မွာေနတုန္းကလည္း ဖုန္းတစ္လုံးနဲ႔ ေဆးေသာက္ခ်ိန္ဆို မာမီ ေဆးေသာက္ပီးပီလား။ ေရခ်ိဳးခ်ိန္ ဆိုရင္လဲ ေရမခ်ိဳးပဲနဲ႔ ထမိန္ရင္လ်ားၾကီးနဲ႔ ျခံက အပင္ေတြကို ျပဳစုေနမွာ၊ ေခါင္းေလွ်ာ္တာ ၾကာမွာကအစ၊ ကုိယ္ဖာသာ ကိုယ္ ေခါင္းငုံ႔ပီး ေျခသည္းဆိုး ေနမွာအဆုံး အျမဲတမ္း စိတ္ပူပီး ေမးေနေတာ့ မာမီက သ႔ူကို ဆရာလုပ္တယ္ဆိုပီး က်ေတာ့ကို ဦးေလးလို႔ ေခၚတယ္။ အခုထိလဲ တစ္ခါတေလ ဖုန္းထဲကေန “ဦးေလးလို႔” ေခၚတုန္းပဲဗ်။

.

ေနာက္ က်ေတာ့သယ္ရင္းတစ္ခ်ိဳ႕က က်ေတာ့နာမည္ အရင္းရဲ႕ေနာက္ဆုံးစလုံး (မ်ိဳးရုိးနာမည္)ကို ေခၚတယ္။ “ျဖဴ”

“ျဖဴေလး”

“ျဖဴမ”

“မိျဖဴ”

လို႔ေခၚတယ္။ က်ေတာ္တို႔ေမာင္ႏွသုံးေယာက္ စလုံးရဲ႕ နာမည္ေတြက ျဖဴ နဲ႔ဆုံးတယ္ေလ။ အငယ္ဆုံးညီေလးကို သာ ျဖဴလို႔ မေခၚတာ။ က်ေတာ္နဲ႔ မၾကီး နဲ႔ကို သယ္ရင္းေတြ က ျဖဴလို႔ေခၚတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အိမ္ကို ဖုန္းလာရင္ “ျဖဴ”နဲ႔စကားေျပာခ်င္လို႔ဆိုရင္ အိမ္က လူေတြက ဘယ္ျဖဴနဲ႔ေျပာမွာလဲလို႔ေမးရတယ္။

.

ေနာက္ ဘေလာ့လုပ္ေတာ့ အမ်ားစုက ပုလုေကြးလို႔ ေခၚပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ပုလု တဲ့။ ပုလုေလး တဲ႔။ ကြတ္ၾကီးဆိုတာေတာ့ ေခၚတာနဲပါတယ္။ မေခၚရဲလို႔နဲ႔တူပါတယ္။ (ကြတ္ၾကီး အေၾကာင္းမသိေသးရင္ ဒီမွာဖတ္ပါေနာ္)။ အသက္လုိ႔ က်ေတာ္ေခၚတဲ့ သက္ပိုင္သူကေတာ့ ကိုကိုေဂြးတဲ႔ဗ်။ ဟား ဟား။ ေနာက္ လူသိပ္မသိတဲ့နာမည္တစ္ခု။ အဲဒါကေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ပဲသိပါတယ္ေလ။

.

အခ်စ္ဆုံးသူမ (သယ္ရင္းေနာ္ တလြဲမေတြးပါနဲ႔) ကေတာ့ က်ေတာ့ နာမည္အရင္းကို သာေခၚတယ္။ ဘယ္လိုမွ ရင္ခုန္စရာ မေကာင္းဘူး။ ေျပာေတာ့လဲ “နင္” နဲ႔ “ငါ”။ က်ေတာ္ကလဲ သူမကို သူမ နာမည္အရင္းသာ ေခၚပါတယ္။ ဘာဘာညာညာေတြ ေခၚပါဘူး။

.

ကဲ ဘာနာမည္က်န္ေသးလဲ။ မက်န္ေတာ့ သေလာက္ပါပဲ။ ကဲ အသက္ေရ ေက်နပ္ေတာ့ေနာ္။ အခု အလုပ္ထဲကေန ပို႔စ္ေရးေနတာ။ မန္ေနဂ်ာ ခိုင္းထားတဲ့ အလုပ္ မၿပီးလို႔ အလုပ္ျဖဴတ္လိုက္ရင္ အသက္ပဲ ေခၚေကြ်းထားရမယ္..ဟဲဟဲ။ ဘယ္သူ႔ကို မွလဲ လက္မလႊဲေတာ့ဘူး ။ အာလုံးလဲ ကုန္သေလာက္ရွိပီ။

ႏိုင္ငံျခားျပန္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ၿငီးခ်င္းလား ???

(photo: by google, ပုံထဲက အိတ္ေတြက ပိန္ေနတယ္ က်ေတာ့တုန္းက ဖားျပဳပ္ေတြလုိ ေဖာင္းကားေန၏)

ႏိုင္ငံျခားျပန္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ၿငီးခ်င္းလား ၾကြားခ်င္းလားမသိ????

ႏိုင္ငံျခားျပန္လို႔ ဆိုႏိုင္မလား။ စကၤာပူဆိုတာ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ အတြက္ေတာ့ အိမ္ဦးနဲ႔ ၾကမ္းျပင္လိုပါပဲ။ သြားလိုက္ လာလိုက္နဲ႔ ။ (တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ခြင့္ျပန္တာ အမိေျမခ်စ္တဲ့ သားတို႔မီးတို႔…ရန္ကုန္ေလဆိပ္ၾကီး စည္ကားေန သူေတာင္းစားေတြ ဒုနဲ႔ေဒး….ေအာ္မွားကုန္ပါပီး စြယ္ေတာ္ရိပ္ သံခ်ပ္ေတြနဲ႔)

စလုံးေရာက္စ ပုလုေကြးရဲ႕ ေန႔ရက္ေတြ ဟာ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ျပည္႔ေနခဲ့တယ္ဆိုမလားပဲ။ ေယာက်ၤားေလးတန္မဲ့ မ်က္ရည္က်သလားဆိုေတာ့ ဟုတ္ကဲ့ က်ပါတယ္..မားမား၊ ပါးပါးကို လြမ္းတာကိုး..အိမ္နဲ႔လဲ အၾကာၾကီးမွမခြဲဘူးတာ။ ဖုန္းေျပာပီး ငိုငိုခဲ့တာက ၂ ၾကိမ္လား မသိ။ ပီးေတာ့ အလုပ္မလုပ္ဘူးေတာ့ အလုပ္ရဲ႕ ပရက္ရွာေတြေလ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့လဲ ေနသားက်သြားတာေပါ့ေလ။

ပုလုေကြး အတြက္ေတာ့ ကံေကာင္းတာက စလုံးေရာက္စမွာ ေနစရာအိမ္အတြက္မပူရ၊ အခန္းခလဲမေပးရ။ အားလုံးကို အခ်စ္ဆုံးသယ္ရင္းက စီစဥ္ေပးထားတယ္ေလ။ ပီးေတာ့ စလုံးက ယာဥ္ေတြ စီးဖို႔အတြက္ Ez link ကဒ္က အစ၊ ဖုန္းကဒ္အဆုံး သူပဲစီစဥ္ေပးထားတာ။ ဘယ္သူလဲသိလား၊ တစ္အိမ္ထဲ ရန္ျဖစ္လိုက္ ျပန္ခ်စ္လိုက္ သယ္ရင္းၾကီးေပါ့။

ပုလုေကြး စလုံးလာ အလုပ္လုပ္မယ္ဆိုေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာသယ္ရင္းေတြက အံၾသၾကတယ္။ ဘာရူးတာလဲေပါ့။ မိဘအလုပ္ကို မလုပ္ပဲ ဘာလို႔မ်ား သူမ်ားအလုပ္ကို လုပ္ခ်င္ရတာလဲေပါ့။ ပုလုေကြးမိဘေတြကလဲ သေဘာတူတယ္ လာဖို႔ကိုေလ။ အိမ္က အဓိက စီးပြားေရလုပ္ငန္းကို ပါးၾကီးက ဦးစီးႏိုင္ေသးတယ္။ ပုလုေကြးကလဲ အိမ္က အလုပ္ကို သိပ္စိတ္မဝင္စားပါဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ စလုံးမွာ ေအာက္အီးသီးခံပီးေနခဲ့ရတာေပါ့။

ဒီလိုနဲ႔ စလုံးေရာက္ ပီး ၁၁လနဲ႔ ခုနစ္ရက္မွာ ျပည္ေတာ္ျပန္ခဲ့တယ္။ ျပည္ေတာ္ျပန္တို႔ရဲ႕ထုံးစအတိုင္း ပထမဆုံးဆက္ေၾကးေပး ..အဲမွားလို႔ အခြန္ေဆာင္ရတာေပါ့။ အခြန္ေဆာင္ရတာက spass သမားေတြထုံးစံ ၈၀ ဆိုေပမဲ့ ၆၀ေလာက္ ၇၀ေလာက္ရလဲ နဲလားဆိုပီး အန္တီဖက္တီးၾကီးကို ငိုျပရတာေပါ့။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ၇၀နဲ႔ေစ်းတည္႔သြားတာေပါ့ေလ။

ကဲဝယ္ဖို႔ခ်မ္းဖို႔ကိစၥ။ လူတကာက ႏိုင္ငံဂ်ားျပန္ဆိုရင္ အထင္ၾကီးပီး ဟိုလက္ေဆာင္ ဒီလက္ေဆာင္ေမွ်ာ္တက္ၾကတာ ထုံးစံရယ္။ ပုလုေကြးလည္း ဝယ္ဖို႔ ခ်မ္းဖို႔ ျပင္ရတာအေမာရယ္။ ပါးပါးမားမား ဖို႔က တစ္မ်ိဳး။ တစ္ဦးတည္းေသာ အမအတြက္ကတစ္မ်ိဳး။ ေနာက္ အိိမ္နီးခ်င္းေတြ ေဆြမ်ိဳးမကင္းေတြ အတြက္က တစ္ဖုံဝယ္ရတာ ဖတ္ဖတ္ကိုေမာေနတာပဲ။ ကို႔ပိုက္ပိုက္နဲ႔လဲ ကိုယ္ခ်ိန္ေနရေသးတာကိုး…။

မားမားၾကိဳက္တဲ့ ပင္နဆိုးနစ္ ထမင္းေပါင္းအိုးရွာ၇တာက တစ္ဒုကၡ။ ပီးေတာ့ ဂ်ပန္ ခြက္ကေလးေတြ အစုံဝယ္ရတာကတစ္မ်ိဳး။ မားမားနဲ႔ မၾကီးအတြက္ လက္ကိုင္အိတ္ ဝယ္ရတာကတစ္ဖုံ။ ေယာကၤ်ားေလးတန္မဲ့ ဗိုက္ဖုံးအက်ၤီ ရွာရတာက လဲ တစ္ဒုက္ခရယ္။ စလုံးမေတြ ဝတ္တဲ့ အကၤ်ီ ရွည္ရွည္ကို မၾကီးက ဗိုက္ဖုံးအက်ၤီပုံစံမ်ိဳး ဝတ္ခ်င္သပ ဆိုလုိ႔ Esprit သြားပီး မ်က္နွာပူပူနဲ႔ ဝင္ေမႊရတာတဲ့ အၾကိမ္လဲမနည္းဖူးဗ်။(စိတ္မေကာင္းစရာက က်ေတာ့တူေလးလား တူမေလးလားမသိတဲ့ သူကေလးဟာ လူ႔ေလာကထဲကို ေရာက္ရွိမလာခဲ့ဖူး)

ေနာက္ပီး မာမီအတြက္ ျခံပုဝါေလးေတြ ဝယ္ရတာကလည္း မေသးဘူးခင္ဗ်။ (ဒါေတာင္မားမားက အနီေရာင္နဲ႔ အညိဳေရာင္မပါေသးဘူးတဲ့ …ခုႏွစ္ထည္ေလာက္ကို သူတစ္ဦးထဲ ေမာင္ပိုင္စီး သြားတယ္ေလ..) က်ေတာ့ဆရာမအတြက္ေတာင္ တစ္ထည္ မနည္းေျပာယူထားရတာ…ဟိဟိ သိရင္စိတ္္ဆိုးမွာ…)။

ေနာက္ပီး အိမ္က ဒရိုင္ဘာေတြ စပယ္ယာေတြ အတြက္။ ဘာဝယ္၇မလဲ.ေစ်းလဲသက္သက္သာနဲ ႔ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဘလန္ႏို ရွပ္ေတြကို ၁၀ထည္ေလာက္ဆြဲသြားရတယ္ခင္ဗ်ား။ ဒါေတာင္ မရတဲ့သူက သားၾကီး ဘယ္မွာလဲ လက္ေဆာင္ဆိုေတာ့ ဟီး ဟီး ဆိုပီး သြားျဖဲျပ၇တယ္။ စလုံးက လူရဲ႕ဒုက္ခ ကို သူတို႔မသိဘူး။

ေနာက္ေဆြမ်ိဳးမကင္းတစ္ကင္းေတြ အတြက္ ေရေမႊး..မူစတာဖာသြားပီး revelon ေရေမႊး ၁၅ ပုလင္းေလာက္ကိုလဲ ထိုးသိပ္ခ့ဲရေသးသဗ်။

အိမ္က ခိုင္းတဲ့ေကာင္မေလးေတြ ေကာင္ေလးေတြ အတြက္ကေတာ့ လက္ပတ္နာရီတစ္လုံးစီ ကို ျမန္မာျပည္က မာမီကို ၾကိဳတင္အခ်ိန္းအခ်က္လုပ္ပီး ဝယ္ခိုင္းထားရတယ္။ စလုံးမွာက ေစ်းၾကီးတယ္ေလ။ ဟိုေရာက္ေတာ့ စလုံးက ဝယ္လာသလိုလိုနဲ႔ ညာတာပါေတးေပါ။ အဲဒါကလဲ တစ္ဒုကၡ။

ေနာက္ပီး က်ေတာ့တို႔ ငယ္ငယ္ကတည္း အိမ္မွာ အျမဲလာကူေပးေနတဲ့ ဒရိုင္ဘာမိန္းမအတြက္၊ သူ႔ သားနဲ႔သမီးအတြက္ အက်ၤီ ..ဒါကိုလဲမာမီကို ပဲ အပူကပ္ပီး တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ျမန္မာျပည္က ပဲၾကိဳဝယ္ခိုင္းထား၇ေသးသဗ်။ သူတို႔အတြက္ကလဲ မပါလို႔ မျဖစ္ဘူးေလ။ သူတို႔က က်ေတာ္ျပန္လာပီဆို သီမ္းစရာေတြ ဘာေတြကို ဒိုင္ခံသိမ္းေပး၊ စားစရာေတြကို ဒုိင္ခံေၾကာ္ေလွာ္ေပးေနက်။ အိိမ္က ေအာက္ေျခသိမ္းကို သူတို႔ပဲလုပ္ေပးေနတာ။ ပဲခူးစိန္ဟင္းက ပစၥည္းေတြ ဟာ စလုံးျဖစ္ ျဖစ္လိုျဖစ္ေပါ့ဗ်ာ။

ေအာ္ေျပာဖို႔ေမ့ေနတာ။ အခ်စ္ဆုံးသူမ(သယ္ရင္းေနာ္ တလြဲမေတြၾကနဲ႔) အတြက္ လက္ေဆာင္။ သူမဖို႔ ေရေမႊး ေကာင္းေကာင္းေလးရယ္။ က်ေတာ္ေကာ သူမေကာ ၾကိဳက္တဲ့ အစိမ္းေရာင္..ပိုက္ဆံအိတ္..ေနာက္ပိး ေနာက္ပိး…သူမအတြက္ လက္ေဆာင္ေတြေပါ့။ ဒါကေတာ့ ဒုကၡမဟုတ္…သုခဗ် (ဘယ္သူလဲဆိုတာ မေျပာနဲ႔ေနာ္ တက္ထားတဲ့ မမေရ)။

သယ္ရင္းအထီးေတြအတြက္ esprit၊ G2000, girodano နဲ႔ hang ten အမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ့။ သယ္ရင္းမေတြ အတြက္ ပိုက္ဆံအိတ္ အေသးေလးေတြ။
ေနာက္ မခ်စ္ တခ်စ္ေတြ အတြက္ေကာ လက္ေဆာင္ေတြေပါ့။ ဘယ္သူေတြလဲ မေမးနဲ႔ ေျပာဘူး အေသသတ္။

ကဲဝယ္စရာေတြ ဝယ္တာစုံေတာ့ ျပည္ေတာ္ျပန္ဖို႔ေလဆိပ္ကို ဆင္းေပါ့။ baggage က အေသးတစ္လုံး အၾကီးတစ္လုံး။ ေက်ာပိုးအိတ္ရယ္၊ လက္ကဆြဲတာ တစ္ထုတ္ေပါ့။ ဟီး ဟီး ။ baggage အၾကီး က ကီလို ၃၀ ကြတ္တိ။ အေသးက ၁၀ကီလိုေက်ာ္ေနေတာ့ ေဆာင္ေပအုံးေတာ့ ေဒၚလာ ၂၀ ။ ပလုံ ပလုံ။ ေလဆိပ္ဆင္းတာက တစ္ေယာက္ထဲ။ ေသာၾကာေနဆိုေတာ့ ဘယ္သူမွမလိုက္ပို႔ႏိုင္။ တစ္ေယာက္ထဲ ဒုက္ခေတြနဲ႔ေပါ့။ gate pass ျဖတ္ေတာ့ အခုပဲထည္႔ထားလိုက္တဲ့ လက္မွတ္ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ။ ရွာေပအုံးေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲ။ လူက ထူပီး ဘာမွမျမင္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္မွေတြေတာ့ အထဲဝင္။

ျမန္မာျပည္ဝင္ေတာ့ လက္က်န္ျခေသၤ့ ၃ေကာင္ညွပ္ေပးတာေတာင္ သူမ်ားေတြက စလုံးေပးတယ္တဲ့။ ညီက ျခေသၤ့ေတြတဲ့ အစ္ကိုတို႔ ကို ေစတနာမရွိဘူးလားတဲ့။ ပုလုေကြး ဘီလိုေျပာရမလဲဟင္။ အိတ္ထဲမွာ က်န္တာဆိုလို႔ စလုံးေငြ ၃၀ေက်ာ္ ၄၀နီးပါးရယ္။ ဘီလိုမွ မေျပာေတာ့ပဲ မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလိုက္တယ္။ ဘဏ္ကဒ္ထဲမွာကလည္း သယ္ရင္းၾကီး ဆီက ေခ်းလာတဲ့ စလုံး ၅၀၀မွာ ၂၀၀ေက်ာ္က်န္တာရယ္။

ဒီလိုနဲ႔ Baggage ကိုေရြး။ အေကာက္အခြန္ကို ျဖတ္။ မားမားရဲ႕ ၾကိဳဆို အနမ္းေတြကိုခံယူရင္း အမိေျမကို ႏိုင္ငံဂ်ားျပန္တစ္ေယာက္ ေျခခ်ခဲ့တယ္။ အမိေျမမွာ သုံးစရာဆိုလို႔ ျခဴးတစ္ျပားမွ မရွိ။ ဒီေတာ့လဲ ပါးၾကီးဆီက ေပးတဲ့ မုန္းဖိုး ၂သိန္းခြဲ။ မားမီေပးတဲ့ ၁သိန္းခြဲ၊ မၾကီးေပးတဲ့ မုန္႔ဖိုး ၁သိန္းနဲ႔ သယ္ရင္းေတြကို ဟိုဟာဝယ္ေကြ်း၊ ဒီမွာဧည္႔ခံ သုံးျဖဳန္းခဲ့ရတာေပါ့။ က်ေတာ္ လစဥ္လႊြဲထားတဲ့ ပိုက္ပိုက္ကေတာ့ အေလ်ာ့ခံလို႔ ျဖစ္မလားဗ်။ မိန္းမယူဖို႔ စုထားတာ၊ တိုးပြားေအာင္ အတိုးေပးထားတာကိုး ..ဟိဟိ။(ေနာက္တာေနာ္ အတည္ေျပာတာ)

(ၿငီးခ်င္းကလဲ အၾကြားပို႔စ္ ျဖစ္သြားရင္လဲ ခံရုံမွတစ္ပါးအျခားမရွိ။ က်ေတာ့ မွာ ၿငီးစရာဆိုလို႔ ဒါပဲရွိတာ။ အရင္းႏွီးဆုံးသယ္ရင္းေတြေျပာေျပာေနတဲ့ ဟန္းဖုန္း ခုႏွစ္လုံး၊ ဆယ္ဘီးကားေလးစီးကလဲ က်ေတာ္ပိုင္တာမဟုတ္ပါေၾကာင္း(ဆိုင္သာဆိုင္ မပိုင္ပါ)။ ပို႔စ္ဖက္ပီး သိပ္အထင္မၾကီးပါနဲ႔ခင္ဗ်ား ပုလုေကြးတို႔အိမ္ကရန္ကုန္ကေန မိုင္၆၀ သုံးဖာလုံတိတိ မွာရွိ့ပီး ရြာမွာေနတဲ့ ရြာသားတစ္ေယာက္ပါ)

မမဝါဝါ ရဲ႔ တက္စ္ပို႔စ္ေလးကို အဆုံးသတ္ရင္း ဆက္တက္မွာက တက္စ္ပို႔ဆို ေရးေလ့မရွိတဲ့ ေတာင္ငူသား၊ ေနာက္ပီး က်ေတာ့ကို နာမည္ဖ်တ္ပီး ကိုကိုးေဂြးလို႔ေခၚတဲ့ အသက္ေလး ။ ႏွစ္ေက်ာင္းအတူဆင္း သယ္ရင္းၾကီး july…ဒါဆိုေတာ္ေလာက္ပါပီထင္ပါတယ္)

ဘာစားမလဲ ...ရွမ္းစာ စားမလား...

phyu22: ေဟ စေနေန႔က ဘယ္သြားေနလဲ

puluque: အြန္ ..ဘယ္မွမသြားပါဘူး၊ ရုံးကိုေလ။

phyu22: ဟုတ္လို႔လား။

puluque:ဟုတ္ပါတယ္ ဘာလို႔လဲ

phyu22: စီတီးေဟာ မွာေတြ႔တယ္ေနာ္

puluque: အြန္..ဘယ္အခ်ိန္လဲ။

phyu22: ေျပာဖူး သတ္..ဘာသြားလုပ္တာလဲ

puluque: ဘယ္အခ်ိန္လဲ ေျပာမွ အမွန္ေျပာလို႔ရမွာ ၂ခါေတာင္ေလ။ ေနလည္ ၃ နာရီ ရုံးကဆင္းပီး မန္းမန္းသြားစားတာ။ ညေနက ညီတစ္ေယာက္နဲ႔ ခနသြားတာ။

phyu22: မန္းမန္းက ဘယ္မွာစား…

puluque: လြိဳင္ႏိုင္းမွာ

phyu22: လိြဳင္ႏိုငး္ ?

puluque: သိဘူးလား ဆိုင္အသစ္ေလ ဖြင့္တာေတာင္ နည္းနည္းၾကာပီး ရွမ္း အစားအစားေတြရတယ္

phyu22: သိေသးဘူး..ဘယ္နားမွာလဲ

puluque: Rolex နာရီဆိုင္မ်က္ေစာင္းထိုးမွာ၊ ေျမညီထပ္မွာပဲ…ပုံပို႔လိုက္မယ္ ၾကည္႔ ရိုုက္ခဲ့တာ

phyu22: ဘာအစား အစာေတြရလဲ ေကာင္းလား

puluque: ရွမ္းေခါက္ဆြဲ၊ တို႔ဖူးေႏြး..ေကာင္းတယ္ ရွယ္ပဲ ေနာက္ပီး ရွမ္းထမင္းခ်ဥ္…စားခ်င္သြားေအာင္ ပုံပါ ျပမယ္

phyu22:မိုက္တယ္ေနာ္…

puluque:ရက္စ္..ေနာက္ပီး ငါးေပါင္း…စားမလား..ေရာ့

phyu22: သြားရည္ေတာင္က်လာပီ

puluque: ေနာက္ေန႔သြားစားေပါ့

phyu22:အင္း

puluque:ဆိုင္ အတြင္းပိုင္း အျပင္အဆင္ကလဲ မိုက္တယ္ေနာ္ သြားၾကည္႔လိုက္

phyu22: ဟုတ္လား

puluque: ဟုတ္တယ္ နာမည္ၾကီး အာခီတက္ခ်ာ ကိုယ္တိုင္ ျပင္ဆင္ထားတယ္ဆိုပဲဗ်..

phyu22: ဟုတ္လား စိတ္ေတာင္ဝင္စားသြားပီ

puluque:ေနာက္ရွိေသးတယ္ ..စားဖို႔ ဝက္သားခ်ဥ္တဲ့ ။ စားဖူးလား။

phyu22:ႏိုး။

puluque:မစားဖူး၇င္ ပုံအရင္ၾကည္႔ ရိုက္ခဲ့တာ…

phyu22: ဂြတ္တယ္ေနာ္။။

puluque:ဟုတ္တယ္

phyu22:နင္ ရုိက္ခဲ့တာေတြက နင္စားခဲ့တာေတြေပါ့

puluque: အင္းေပါ့

phyu22: အကုန္စားခဲ့တယ္..?

puluque: ဒီလိုပဲေပါ့ ဟ ဟ။သြားစားၾကည္႔လိုက္ေနာ္

phyu22: အင္းပါ ဒီပိတ္ရက္ သြားမယ္……

puluque: အိုေကပါ …c u..

(ရွမ္းေခါက္ဆြဲ . တို႔ဖူးေႏြး နဲ႔ ဝက္ေခါင္းသုပ္ပုံေတြကိုေတာ့ တင္ေပးေတာ့ဘူးေနာ္.. ..)

အခ်စ္ပန္း သုံးပြင့္

ပထမ အခ်စ္မွာ
က်ဆုံးေတာ့
ဒုတိယ အခ်စ္မွာ
နံလံထူဖုိ႔ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။

နလံထူဖို႔ ၾကိဳးစားေနဆဲ
ေျခထိုးခံတဲ့ သူေၾကာင့္
ဒုတိယ အခ်စ္မွာ
ငါဟာ ၿပိဳလဲခဲ့တယ္။

ၿပိဳလဲခဲ့တဲ့ ငါအခ်စ္နံရံကို
ထူမတ္ႏိုင္ဖို႔ တတိယ အခ်စ္ကို
လက္တြဲဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္..

ကမ္းလင့္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနတဲ့
ငါ့လက္ေတြဟာ လမ္းတစ္ဝက္မွာေပ်ာက္ဆုံးခဲ့တယ္
သူ႔ရဲ႕လက္ဟာ တစ္ပါးသူနဲ႔
ယွဥ္တြဲခဲ့တာ အခ်ိန္သုံးႏွစ္
ၾကာျမင့္ပီတဲ့။

အိုေမေမ…
သားဘာဆက္လုပ္ရမလဲ
အခ်စ္ဆိုတာ သၾကားအုပ္ထားတဲ့
ဗီတာမင္ေဆးလိုပါပဲလား
အျပင္းပန္းက ခ်ိဳသာေပမဲ့
တကယ္တမ္းေတာ့ ခါးသက္လြန္းလွတယ္ေလ၊
အိုေမေမ
က်ေတာ္ေလ တစ္ကိုယ္ထဲ
ရြက္လႊင့္ဆဲေပါ့….။

(ဆယ္ႏွစ္ၾကာေအာင္ ပ်ိဳးခဲ့ရတဲ့ ခါးသက္လွတဲ့ အခ်စ္ပန္းသုံးပြင့္ကို ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ အေနနဲ႔ သီးကုံးလိုက္ပါတယ္။ အဲ..ဒါဟာ ကဗ်ာလို႔ မဆိုႏိုင္ဘူးထင္တယ္ေနာ္။ စာစုေလးေတြေပါ့ဗ်ာ...)

------------

ပုလုေကြး

------------

စိတ္အမိႈက္ပုံး (ေမေမ့ရဲ႕ စကားလက္ေဆာင္)

က်ေတာ္ စလုံးေရာက္စက စိတ္ေတာ္ေတာ္ညစ္တယ္ဗ်။ အလုပ္မလုပ္ဖူးတဲ့ အတြက္အလုပ္ရဲ႕ ဒဏ္၊ ေနာက္ဘာသာစကား အခတ္အခဲ(သူတို႔ စင္းဂလစ္ ကို ကိုယ္မွနားမလည္တာ)..အဲဒီလို စိတ္ညစ္ရင္ မ်က္ႏွာၾကီးကို ဆူပုတ္ေနတာပဲ။ စိတ္ညစ္လာရင္ မာမီဆီ ဖုန္းဆက္။ ေျပာျပေပါ့။

.

မာမီကက်ေတာ့္ကို အျမဲဆုံးမတာက “စိတ္ကို အမႈိက္ပုံးလို မက်င့္နဲ႔တဲ” ..ဟုတ္တယ္ဗ်. အမႈိက္ပုံးဆိုရင္ လူေတြက အမႈိက္ပဲ လာျပစ္ၾကမွာေလ။ ဘယ္သူက အေကာင္းလာျပစ္မွာလဲ။ စိတ္ကိုလဲ အမႈိက္ပုံးလို က်င့္ရင္ အမိိႈက္ေတြပဲ လာေရာက္ေတာ့မေပါ့။ အေကာင္းေတြ လာေရာက္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ စိတ္ဟာ ရႈပ္သထက္ ရႈပ္သြားပီး ေနာက္က်ိကာ အေတြးေကာင္းေတြ ဝင္လာေတာ့မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။

.
အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ က်ေတာ္ စိတ္ကို မညစ္ေအာင္တက္ႏိုင္သမွ် ထားတယ္။ က်ေတာ္ စိတ္ရႈပ္လာရင္ စိတ္ညစ္စ၇ာ ၾကဳံလာတဲ့ အခါ ဘာလုပ္သလဲသိလား။ က်ေတာ္ သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆိုတက္တယ္။ နည္းနညး္စိတ္ညစ္စရာ ၾကဳံလာတဲ့အခါ သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆိုလုိက္တယ္။

.

မားမားကေတာ့ သူလဲတစ္ခါတစ္ခါ စိတ္ရႈပ္ စိတ္ညစ္ပါတယ္တဲ့။ မားမား စိတ္ညစ္တဲ့အခါ စိတ္မၾကည္တဲ့ အခါ ဘာလုပ္လဲဆိုေတာ့ ဘုရားစာေတြ၊ ဂုဏ္ေတာ္ေတြ၊ ပရိတ္ေတြကို အသံထြက္ပီး ရြက္ဖတ္ပါသတဲ့ဗ်ား….

.

အဲဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း စိတ္ကို အမိႈက္ပုံးလို မက်င့္ပဲ ေနၾကရေအာင္လားဗ်ား။ စိတ္ညစ္တဲ့ အခါ၊ စိတ္ရႈတ္ေနတဲ့အခါ က်ေတာ့္လို သီခ်င္းဆိုခ်င္ဆို ဒါမွမဟုတ္ မာမီလို႔ ဘုရားစာေတြ အသံထြက္ရြက္ပီး စိတ္ေလးကို ျဖဴစင္ေအာင္ ထားႏိုင္ၾကပါေစ။

.
(မွတ္ခ်က္။ စိတ္ကို အမိႈက္ပုံးလို မထားနဲ႔ ဆိုတဲ့ စကားလုံးေလးဟာ ဆရာမၾကီးေဒၚခင္ေစာတင့္ ေရးတဲ ့ စာအုပ္ေလးထဲက စကားလုံးေလးေတြျဖစ္ပါတယ္)

YTU 2004 batch gathering and my May day

ဒီအပတ္ ပိတ္ရက္ ၃ ရက္ဆက္တိုက္မွာ ပုလုေကြး တစ္ေယာက္ လုပ္စရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားခဲ့တယ္ေလ။

ၾကာသပေတးေန႔က ည ၂ နာရီေလာက္မွ အိပ္ေပ်ာ္တယ္ေလ။ မနက္ဆိုရင္ လုပ္စရာေတြ ရွိတာမို႔ အိပ္ေပမဲ့လဲ စိတ္ကပူေနလို႔ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ အဲဒီေမေဒးလ္ေန႔္ဟာ က်ေတာ့ ပါၾကီး (ေဖေဖ)ရဲ႕ ၅၉ ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေနေလ။ ပါးပါးအတြက္ ေမြးေန႔ဆုေတာင္းစကားကို မနက္ေစာေစာ ေျပာဖို႔ သတိထားေနမိတယ္။ စလုံးအခ်ိန္ ၈နာရီခြဲေလာက္(ျမန္မာအခ်ိန္ ၇နာရီေလာက္)ေရာက္ေတာ့ ရြာကို ဖုန္းေခၚပီး ပါးပါးကို ေမြးေနဆုေတာင္း လုပ္လုိက္တယ္ေလ။ ပါးပါးနဲ႔ မားမားကေတာ့ အိပ္ရာက မထေသးဘူး။ (ဟီး ဟီး က်ေတာ္တို႔ အိမ္က မနက္ဖက္ဆို အိပ္ရာထအျမဲေနာက္က်တယ္)။ က်ေတာ္ဖုန္းဆက္ေတာ့ ပါးပါးက အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ဖုန္းကိုင္တယ္။ က်ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမ သုံးေယာက္နဲ႔ေယာက္ဖက ပါးပါး၊ မားမားတို႔နဲ႔ အေဝးကို ေရာက္ေနၾကတာေလ။ ပါးပါးကို ေမြးေနဆုေတာင္း စကားေျပာပီးေတာ့ မားမားနဲ႔ ဖုန္းဆက္ေျပာျဖစ္တယ္။

မားမားနဲ႔ ဖုနး္ေျပာပီးေနာက္မွာ ျမန္မာျပည္ကို ဖုန္းထပ္ေခၚရမယ္ေလ။ က်ေတာ့ အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္လို ခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း အစ္ကိုၾကီးတို႔ရဲ႕ သမီးေလး ေမြးေန႔ကလဲ ဒီေန႔ ေမေဒးေန႔မွာပဲ။ သူတို႔ဆီကိုဖုနး္ေခၚ စကားနဲနဲေျပာလိုက္တယ္။

ေနာက္ထပ္ လုပ္စရာတစ္ခုက စကၤာပူမွာ အတူေန တစ္ေက်ာင္းထဲသယ္ရင္း လင္းမယားရဲ႕ ၂ ႏွစ္ေျမာက္မဂၤလာ ေန႔ေလ။ သူတို႔ကို မဂၤလာ ဆုေတာင္းစကား မက္ေဆ့ပို႔ပီးေတာ့ ျပန္အိပ္ရင္ေကာင္းမလား စဥ္းစားမိတယ္။

.
ဒါေပမဲ့ တစ္ေယာက္ေသာသူက သ႔ူခ်စ္ခ်စ္နဲ႔ ဒီေန႔မွာ ဘုရားဖူး ခရီးထြက္မွာမို႔ သူဆီကို ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ခရီးျဖစ္ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္း မက္ေဆ့စ္ပို႔ရအုံးမယ္ေလ။

.

အဲဒီလုိနဲ႔ က်ေတာ့ ရဲ႕ေမေဒးေန႔ မနက္ခင္းတစ္ခုဟာ ကုန္ဆုံးခဲ့တယ္။ညေနခင္းေရာက္ေတာ့ က်ေတာ္… YTU 2004 batch (YTU ရဲ႕ေနာက္ဆုံးမ်ိဳးဆက္) ေတြရဲ႕ Gathering Party ရွိရာ East Coast ကို ခ်ီတက္ခဲ့တယ္ေလ။ ဟုိေရာက္ေတာ့ သယ္ရင္းတစ္ခ်ိဳ႕ေရာက္ေနၾကပီ။

အဲဒီမွာ သယ္ရင္းေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စေနာက္ၾက၊ အကင္ေတြ ကင္ၾက၊ အေအးေတြေသာက္ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္စရာ ညေနခ်မ္းေလးကို ျဖတ္သန္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေမဂ်ာအစုံပါတာမို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ပိုမိုရင္းႏွီးေအာင္ မိတ္ဆက္ၾက၊ အကင္ေတြစားၾကနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးရွိခ့ဲ ၾကပါတယ္။ တစ္ဝက္ေလာက္ စားေသာက္ပီးေတာ့ ဂိမ္းကစားဖို႔ အတြက္ကမ္းေျခဘက္ ထြက္ခဲ့တယ္။ ကမး္ေျခေရာက္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ဂိမ္းမကစားႏိုင္ပဲ ဓါတ္ပုံေတြ ရိုက္ၾကတယ္။ အားလုံးစုပီးေတာ့ေကာ အဖြဲလုိက္ေကာ ရုိက္ေနၾကတာ အမ်ားၾကီးပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ဂိမ္းကစားၾကတယ္။ ဂိမး္ၾကီးေလးမ်ိဳး ကစားဖုိ႔အားလုံးအဖြဲေတြ ခြဲပီး ကစားၾကတယ္ဗ်ာ။

.

ကစားတာေတြက ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ က်ေတာ္က ဂိမ္း ၂ မ်ိဳးပဲ ကစားရေသးတယ္။ သယ္ရင္းလင္းမယားက ဘူကစ္စ္ မွာ Steam Boatစားဖို႔လွမး္ေခၚေနပီ။ ဒါနဲ႔ပဲ က်ေတာ္တို႔ သယ္ရင္းေလးေယာက္ က်န္ခဲ့တဲ့သယ္ရင္းေတြကို ႏွဳတ္ဆက္ပီး ဘူကစ္စ္ကို တက္စ္စီနဲ႔ အျမန္ခ်ီတက္ၾကတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ က်ေတာ္တို႔ က ဗိုက္တင္းေနပီမို႔ Steam Boat မစားေတာ့ပဲ သူတို႔ရဲ႕ စားအၿပီးကို ေစာင့္ပီး Clark Quay ကို ဆက္လွမ္းခဲ့ၾကတယ္။ Clark Quay ရဲ႕ေျမာင္းနံေဘးမွာ သယ္ရင္းေတြ စုထိုင္ပီး ဘီယာစုပ္ကာ မစီးရဲတဲ့ Gmax ကို ေငးရင္း ေအးခ်မ္းတဲ့ ညေလးကို ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္…

ေအာက္က youtube video ေလးကေတာ့ က်ေတာ့ဖုန္းအစုပ္ေလး (nokia 5800) ရိုက္ထားတဲ့ ပုံေလးေတြကို video ျပန္ေျပာင္းထားတာပါ။ သူမ်ားေတြကိုသာ ဓါတ္ပုံရုိက္ေနတာ က်ေတာ့ပုံက အဖြဲ႔ေတြထဲမွာ မပါဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ တစ္ေယာက္ထဲ ရုိက္ခဲ့တဲ့ ျပဴးတူးျပဲတဲ ပုံတစ္ပုံကို အမွတ္တရအေနနဲျဖတ္ညွပ္ကပ္တင္လုိက္ပါတယ္။ YTU ေက်ာင္းသီခ်င္ေလး လိုခ်င္ရင္ ယူႏိုင္ဖို႔ပါ။
အမွတ္တရ May Day ေန႔ေလးေပါ့ဗ်ာ….