Friday, March 27, 2009

ေရႊ ၆၂ ထဲက ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ေရႊ (ေျမြအိမ္)---အပိုင္း ၂

အပိုင္း (၂)
ေျမြအိမ္
ေရးသူ…ထက္ၿငိမ္းေဝ
အမွတ္ ၁၂၂၊ ဇန္နဝါရီလ၊ ၂၀၀၀ ျပည္႔ႏွစ္
ေရႊအျမဳေတ ရုပ္စုံမဂၢဇင္း


အပိုင္း (၂)

“ရႊြတ္ရႊတ္.. ဘရားသား၊ ရွိတယ္ လာလာ”


ဧည္ၾကိဳေကာင္ေလး ေခၚရာေနာက္ကို လိုက္ဝင္လာခဲသည္။ အခန္းက်ယ္ၾကီးထဲမွာ ခုံတန္းရွည္သုံးခု ခ်ထားသည္။ တစ္ဖက္ျခမ္းမွာေတာ့ တံခါးေတြ ေစ့ရုံပိတ္ထားေသာ အခန္က်ဥ္း ေလးငါးခု ကိုေတြ႔ရည္။ အခန္းက်ယ္ထဲက လူေတြကို တစ္ခ်က္ေဝ႔ၾကည္႔လုိက္ေတာ့ မိန္းကေလး သုံးေယာက္ႏွင့္ ေယာက်ၤားအရြယ္စုံ ဆယ္ေယာက္ခန္႔။ အင္း ..မ်က္ႏွာသိ တစ္ေယာက္မွ မပါလို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။

“ဘရားသား ၾကိဳက္ရာေရြးေနာ္။ အသစ္ကေလးေတြ ေရာက္ေနတယ္။ တိုကင္ ၾကိဳယူထားပါလား”

“ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ”

“သုံးရာ”

“မမ်ားဘူးလား၊ က်ေတာ့ သူငယ္ခ်င္က ေျပာလိုက္တာ ႏွစ္ရာတဲ့”

“ဟာ ..မရေတာ့ဘူး ဘရားသား၊ ေစ်းတက္သြားၿပီး”

“ကဲ…ေပးေပး၊ တိုကင္တစ္ခု”


တိုကင္ ယူၿပီးမွ ေရြးခ်ယ္ဖို႔ ေစ့ေစစပ္စပ္ ၾကည္လိုက္သည္။ စိတ္ၾကိဳက္ မေတြ႕ရ။ အခန္းထဲမွ ထြက္လာသူမ်ားကုိ ေစာင့္ၾကည္႔ျပန္သည္။ အၾကိဳက္ မေတြ႕ျပန္။ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခု မယ္ခရားေလးေတြ ေတြ႔ေနရသည္။

“ဘရားသား ျမန္ျမန္ေရြးေနာ္။ အခန္းလြတ္၇ွိေနတုန္း ဝင္ရေအာင္ ။ ေတာ္ၾကာ ေနာက္လူေတြ ေရာက္လာရင္ က်ပ္ကုန္မယ္”


ေနာက္လူေတြ။ ဧည္႔သည္ အသစ္ေတြ ေရာက္လာႏိုင္သည္ ။ ထိုအထဲတြင္ မ်က္ႏွာသိ ပါလာႏိုင္သည္။ ၿပီးေတာ့ သည္အထဲမွာ ထိိုင္ေနရတာ စိတ္မလုံ။ “ေပးၿပီး ကမ္းၿပီးသား စိတ္ခ်ရတယ္” ဆိုေပမယ့္ ဘာကို မွန္းမသိ သူ စိုးရိမ္ေနသည္။ သည္ေတာ့ စိတ္ၾကိဳက္မဟုတ္ေပမယ့္ နညး္နညး္ သင့္မည္ ထင္တာကို ျမန္ျမန္ေရြးခ်ယ္ လုိက္ရသည္။

“လာ…အစ္ကို၊ ဒီအခန္းအားတယ္”
သူမ ဦးေဆာင္ရာေနာက္ကို လိုက္ဝင္ခဲ့သည္။

“ေပးေလ…. တိုကင္”
လက္ထဲကိုင္ထားေသာ တိုကင္ကို လွမး္ေပးလိုက္သည္။

“မုန္႔ဖုိးေပးရမွာေနာ္”

“ဟာ….အဲဒီမွာ သုံးရာတန္ တိုကင္ေပးၿပီးၿပီပဲ”

“အဲဒီအထဲက က်ြန္မတို႔က ေျခာက္ဆယ္ပဲ ရတာ။ အစ္ကိုတုိ႔ သနားလို႔ မုန္းဖိုးေပးမွသာ”

“အင္း က်ြန္ေတာ္လဲ သိပ္ပါတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီမွာ သုံဆယ္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္”

“ကဲကဲ ရွိတာသာေပး”
မၾကည္မလင္ႏွင့္ လွမ္းယူသည္။

“ကဲ.. ျမန္ျမန္ ၊ ၾကာလို႔မျဖစ္ဘူး။ ေနာက္လူေတြ ရွိေသးတယ္”
မ်က္ႏွာထားႏွင့္ အမိန္႔ေပးျပန္သည္။


“ဟာ…အဲဒါၾကီးက အလကားရႈပ္လိုက္တာ”
အကာအကြယ္ ပစၥည္းေလးကို အိတ္ေထာင္ထဲမွ ထုတ္ယူလိုက္ေတာ့ စိတ္မရွည္သံႏွင့္ ျပန္ေျပာသည္။
သည္ေနာက္တြင္…။

မည္မည္ရရ ေျပာစရာဆိုလို႔ ရင္တုန္တာရယ္( ရင္ခုန္တာမဟုတ္) ထင္သေလာက္လည္း မဟုတ္သျဖင့္ စိတ္ထဲမေက်နပ္တာရယ္၊ လူ႔အဆင့္အတန္း အရ ေအာက္ဆုံးမွာ ရွိေနသူက မာေရေၾကာေရ ဆက္ဆံတာကုိ ခံရတာရယ္၊ ၿပီးေတာ့ မသတီတာရယ္။

လူတစ္ကိုယ္လုံး ႏုံးခ်ိသြားသည္။ ေနာင္တ ရတာလိုလို၊ ဝမ္းနည္းတာလိုလို၊ ကိုယ္ကိုယ္ကိုယ္ ႏွေျမာတာလိုလို ျဖစ္လာသည္။ မသတီစိတ္က ပိုမိုတိုးလာသျဖင့္ ရုတ္ခ်ည္း ထၿပီး ေရအိမ္ဆီသို႔ ေျပးသည္။ ေရအထပ္ထပ္ သုံးသည္။ သို႔ေသာ္ မသတီစိတ္က ေလ်ာ့မသြား။

အိမ္အျပင္ ခပ္သုတ္သုတ္ ထြက္လာခဲ့သည္။ စက္ဘီးကို ဆြဲယူၿပီး ခပ္သြက္သြက္ေလး နင္းမိသည္။ ေခါင္းထဲမွာ သည္အိမ္ႏွင့္ ျမန္ျမန္ေဝးလိုစိတ္သာ ၾကီးစိုးေနသည္။

အေတာ္ေလး ခရီးေပါက္လာေတာ့ စိတ္ထဲမွာ အနည္းငယ္ သက္သာသလို ခံစားရသည္။ ရင္တုန္တာ နည္းနည္းေျပလာသည္။ မြန္းက်ပ္သလို ျဖစ္ေနတာ နညး္နညး္ ေလ်ာသြားသည္။ သို႔ေသာ္…

“ဟင္”
အနံတစ္ခုကို သတိထားလိုက္မိသည္။ အေပါစား မိက္ကပ္နံ ခပ္စူးစူး။ ၿပီးေတာ့ ဘာရယ္လို႔ တိတိက်က် မေျပာႏိုင္သည္႔ မႏွစ္သက္ဖြယ္ အနံတစ္ခု။

သည္ေလာက္ ေဆးလာတာေတာင္ သည္အနံက ကပ္ပါလာတာ။ ဧကႏၱ ႏွာေခါင္းဆီက ျဖစ္မည္။ လက္ကိုင္ပုဝါကို ထုတ္ယူၿပီး မ်က္ႏွာတစ္ျပင္လုံးကို သုတ္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ လက္ကိုင္ပဝါကို လမ္းေဘးသို႔ အႏွေျမာမရွိ လြင့္ပစ္လုိက္သည္။

အနံရတာ သက္သာသလိုလို ျဖစ္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ လုံးလုံး ေပ်ာက္မသြား။ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ အနံက ေဝ့ခနဲ၊ ေဝခနဲ ျဖစ္ေနသည္ ထင္မိသည္။ မတက္ႏိုင္ေတာ့။

အငး္..အကာအကြယ္ ပစၥည္းေလး သုံးခဲ့ေတာ့ ေရာဂါေတာ့ မကူးေလာက္ဘူး ထင္ပါရဲ႕။ ကိုးဆယ့္ငါး ရာခုိင္ႏွဳန္းေလာက္ေတာ့ စိတ္ခ်ရတယ္ ဆိုပဲ။

ဂုဏ္သိကၡာကိုေတာ့ လွ်ာထိုးဦးထုုပ္ေလးႏွင့္ ကာကြယ္မိသည္။ တကယ္တမး္ေတာ့ ႏွစ္ဆယ္ရာႏႈန္း ပင္ ကာကြယ္ႏိုင္မည္ မထင္။ စိတ္စင္ၾကယ္မႈကို ေတာ့ လုံးဝပင္ အကာအကြယ္ မေပးႏိုင္ခဲ။ လြန္ခဲၿပီ။
စိတ္ညစ္ညစ္ႏွင့္ အိမ္ျပန္ေရာက္လာခဲသည္။ မိသားစုက ဧည္ခန္းမွာ ထိုင္ရင္ တီဗီြၾကည္႔ေနၾကသည္။ အိမ္ထဲဝင္ရမွာ မဝံ့မရဲ ျဖစ္ေနျပန္သည္။ ကိုယ္ဆီက အနံကို အေဖတို႔၊ အေမတို႔ သတိထားမိသြားမွာ စိုးရိမ္ေနမိျပန္သည္။ ၿပီးေတာ့ ဧည္႔ခန္းမွာ ညီမေလးလည္း ရွိေနသည္။ ညီမေလးႏွင့္ မ်က္လုံးခ်င္း မဆုံခ်င္။
အိမ္ေဘးက ပတ္ၿပီး ေနာက္ေဖးေပါက္မွ ဝင္ခဲသည္။ အိမ္ထဲေရာက္ေတာ့ အဝတ္အစားေတြကို အလ်င္အျမန္ ခ်ြတ္ၿပိး အေဝးဆုံးသို႔ လႊင္ပစ္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ညၾကီးအခ်ိန္မေတာ္ ေရတဗြမ္းဗြမ္း ခ်ိဳးးကာ ဆပ္ျပာအထပ္ထပ္ တိုက္ေနမိသည္။

“ဟဲ့ေကာင္ ဘယ္လိုျဖစ္လာတာလဲ၊ ညၾကီး မင္းၾကီး”

“ေျမာင္းပုပ္ထဲ ေခ်ာ္က်လာလို႔ အေဖ”


ေရခ်ိဳးၿပီး အဝတ္အစား အသစ္လဲကာ ပိုစိတ္ခ်ရေအာင္ ေရေမႊးနည္နည္း ျဖန္းလုိက္သည္။ ရေေလာက္ပီ ထင္ပါရဲ႕။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္စူးစမး္ ၾကည္လိုက္သည္။ ေရေမႊးနံ သင္းသင္းၾကားမွာ မႏွစ္ျမိဳ႕ဖြယ္ အနံက တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ စူးထြက္လာေလသည္။ ။။။။။။။။
---------------------------------------------------- --------------------------------------------------
အား ပါး လက္ေတာ္ေတာ္ေညာင္းသြားပီ။ ဒီဝတၳဳေလးကို က်ေတာ္ ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္းမွာ ကတည္းက ဖတ္ပီးေနတာ။ ေနာက္ထပ္ဖက္ခ်င္လို႔ ျပန္ရွာေတာ့ ဘယ္လထုတ္မွန္း မသိေတာ့ ထပ္မဖက္ရေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ ဦးဝင္းၿငိမ္း ရဲ႕ ေရႊ ၆၀ ထြက္လာေတာ့ ပါလာမလားလို႔ ။ ေစာင့္ဖက္ေနမိတယ္။ ပါမလာဘူး။ ေရႊ ၆၁ ထြက္လာေတာ့လဲ မာမီကဝယ္တယ္။ ဒီဝတၳဳေလး မ်ားပါလာမလားလို႔ ေမွ်ာ္ေနမိတယ္။ ပါမလာျပန္ဘူး။ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေတာ့ ေရႊ ၆၂ ထြက္တာေတြတာနဲ႔ က်ေတာ္ဝယ္လာမိတယ္။ အခုမွပဲ ဒီဝတၳဳေလး ကိုျပန္ဖတ္၇ေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေတာ္ရဲ႕ ဘာမဟုတ္တဲ့ ဘေလာ့ေလးမွာ တင္မိတယ္။ က်ေတာ္မွတ္မိေနတာက ဒီဝတၳဳေလးေၾကာင့္ အရမ္းခ်စ္ၾကတဲ့ အယ္ဒီတာၾကီးႏွစ္ဦး တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မေခၚမေျပာ ျဖစ္တာေတာ္ေတာ္ၾကာဆိုပဲ။ ေနာက္ေတာ့မွ မင္းသမီးၾကီး ေဒၚဝါဝါဝင္းေရႊက ျပန္ေပါင္းစည္းေပးေတာ့မွပဲ ေက်ေအးၾကသတဲ့ဗ်ာ….အဲ့ဒီလို အဲ့ဒီလို…(က်ေတာ္ အမွတ္မွားေနရင္ေတာ့ ေဆာရီး)။

2 comments:

ေတာင္ေပၚသား said...

အင္း ျပီးသြားျပီလား အဆက္ရွိဦးမယ္ ဆက္လုပ္ေပးေလ တန္းလန္းၾကီး ေရအိမ္ေတာ့ မေျပးေတာ့ဘူး ဟီးးးးး အကုိေရ ဇာတ္လမ္းေကာင္းေလးပဲ ရသေျမာက္တယ္ဗ်ာ ၾကိဳက္တယ္


ေလးစားလ်က္
ေတာင္ေပၚသား

Zaw said...

awww....awww.....