ေႏြတညအစ

ပူေလာင္တဲ့ ေႏြည တစ္ခုမွ ေရးခဲ့မိတဲ့ ကြန္မက္ comment တစ္ခုက အစျပဳခဲ့တယ္ေပါ့။ ဒိတ္တင္းဆိုဒ္တစ္ခုရဲ႕ သူစာမ်က္နွာေအာက္က ပုံေလးမွာ ခ်ခဲ့မိတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ကြန္မက္ေလးေနာက္ကေန လုိက္လာခဲ့တဲ့ သူရဲ႕ အစပ်ိဳးစကားေတြေလ။ အဲဒီညမွာ ေကာင္ကင္မွာ ေနမင္းၾကီးမလင္းေတာ့ေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေန႕ နဲ႔ ည ေတြမွားခဲ့တယ္ ဆိုမလားဟင္။ သူနဲ႔ က်ေတာ္ရဲ႕ ခ်က္တင္ေတြဟာ ေျပာမဆုံးႏိုင္နဲ႔ ေပ်ာ္ျမဴးေနခဲ့မိတယ္ေလ။ သူဟာ စကားေျပာေကာင္းသူ တစ္ေယာက္လား က်ေတာ္ကပဲ စကားေျပာေကာင္းသူတစ္ေယာက္လား။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ gtalk ထဲမွာ စကားလုံးေတြဟာ ျမဴးတူးေနတယ္ ဆိုတာကေတာ့ Larry Page နဲ႔ Sergey Brin တို႔ေတာင္ သိလိုက္မယ္ မထင္ဘူး။

ေနာက္တစ္ပတ္ ရုံးပိတ္ရက္စေနေန႔မွာ သူကို က်ေတာ္ေနတဲ့ အခန္းေလးဆီ အလည္လာဖို႔ ဖိတ္ေခၚလိုက္မိတယ္။ အဲဒီစေနေန႔ မနက္ေစာေစာဟာ အနည္းငယ္ပူေလာင္ေနေပမဲ့ က်ေတာ္ရင္ထဲက ႏွလုံးသားေလးဟာ ဆူပြတ္ေနတယ္ဆိုတာ တက္မက္ျခင္းဆိုတဲ့ အပူေငြ႕ေတြေၾကာင့္လား။ သူကိုသြားၾကိဳတဲ့ MRT Station ေလးေရာက္ေတာ့ သူရဲ႕ ခ်စ္စရာမ်က္ဝန္းေလးမွာ စူးစမ္းမႈအျပည္႔နဲ႔ေပါ့။ “က်ေတာ္ ဒီဘက္ကို အခုမွ ပထမဆုံးေရာက္ဖူးတာဗ်“လို႔ ေျပာခဲ့တဲ့ သူႏွဳတ္ခမ္းေလးဟာ ရဲရဲနီေနတာဟာ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။ ခ်ိဳသက္ျခင္း ခါးသီးျခင္း ၾကမ္းတမ္းျခင္း ႏူးညံျခင္းေတြ အျပည္႔နဲ႔ သူဟာ က်ေတာ္ရဲ႕ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ညေနအထိ သာမန္ မိတ္ေဆြေတြ အေနနဲ႔ အတူရွိေနတယ္။ သူေကာ ကြ်န္ေတာ္ေကာ “ဂ်ဴးရဲ႕ အမွတ္တရ” ဝထၱဳအေၾကာင္းကို စကားမစခဲ့မိဘူး။ ေနာက္ပိုင္းမွ သိရတာက သူဟာ ဂ်ဴးခေရစီတစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုေပါ့..။

ညေနခင္းသူ ျပန္မယ္ဆိုေတာ့ လမ္းမီးေတြလင္းေနပီေလ။ သူအျပန္ကို က်ေတာ္ MRT station အထိ မလိုက္ပို႔ခဲ့ေပမဲ့ သူဆီက မက္ေစ့ေလ့တစ္ေစာင္ဟာ ေလလွိဳင္းၾကားက တဆင့္က်ေတာ္ ဖုန္းကေလးထဲကို ဝင္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ “အစ္ကို႔ကို ခ်စ္တယ္” တဲ့။ က်ေတာ္ေပ်ာ္ရမွာလား ဝမ္းနည္းရမွာလား။ လိုခ်င္တာ တစ္ခုကို ရမိတဲ့ သူအတြက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေပမဲ့ အဲ့ဒီေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြဟာ ထာဝရမတည္ျမဲမွာကို က်ေတာ္ေတြးေၾကာက္ေနမိတယ္။

ညစဥ္ညတိုင္း gtalk ခ်က္တင္ေတြထဲမွာ က်ေတာ္ေကာ သူေကာ ညဘက္အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၾကာ အထိရွိေနခဲ့တယ္။ သူအမ်ားဆုံးက်ေတာ့္ကို ေျပာတာကေတာ့ “ကို႔ ကုိ ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္တယ္” ဆိုတဲ့ စကားေလးေတြပဲ။ သူကို ျပန္ခ်စ္သင့္သလား။ အခ်စ္တစ္ခုဟာ လြယ္လြယ္နဲ႔ ျဖစ္တည္ႏိုင္သလား။ သူ က်ြန္ေတာ္ကို ခ်စ္တာ ခနတာလား။ ထာဝရလား။ က်ြန္ေတာ္တို႔ ဘဝေတြရဲ ခ်စ္ျခင္းဟာ ၾကာရွည္ မတည္ျမဲဘူးဆိုေပမဲ့ ခနတာနဲ႔ေတာ့ ျပတ္ေတာက္သြားမွာကို မလိုလားဘူးေလ။ သူကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ ဓါတ္ျပားေဟာငး္ေလးကို ဖြင္လွ်က္ေပါ့။

သူနဲ႔ က်ြန္ေတာ္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ဆုံၾကတာကေတာ့ Starbuck ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးမွာေပါ့။ ညေနခင္းရဲ႕ေရႊညိဳေရာင္ ေကာင္ကင္ၾကီးကို ေမာ့ၾကည္႔ရင္း ေကာ္ဖီခြက္ေလးကိုေသာက္ကာ “အစ္ကိုတိုက္တဲ့ ေကာ္ဖီခြက္ေလးမွာ ခ်စ္ျခင္းေတြပါတယ္ဗ်ေနာ္”တဲ့။ အဲဒီေလာက္ေတာင္ပဲလား ကေလးေရ။ merlion နားက starbuck ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးမွာ သူအတြက္ လိုခ်င္တဲ့ အေျဖကို က်ေတာ္ဟာ ေတာ္ေတာ္ၾကီး စဥ္းစားပီးမွ ေပးခဲ့တယ္။ ”ခနတာ အတြက္မဟုတ္ဘူးေနာ္၊ တစ္ဘဝစာ အတြက္ပါလို႔” ေျပာခဲ့တဲ့ က်ေတာ္စကားကို Merlion ၾကီးၾကားေလာက္မယ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒီညက ေကာင္ကင္းၾကီးမွာ ၾကယ္ေတြလင္းလက္ေနသလား ဆိုတာ က်ေတာ္မသိခဲ့ေပမဲ့ က်ေတာ္ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ၾကယ္ေလးတစ္ပြင့္ လင္းလက္ခဲ့တယ္။

ေနာက္ပိုင္းရက္ေတြမွာ သူရဲ႕ အလုပ္ခ်ိန္ဇယားအရ ပိတ္ရက္ေတြမွာပါ အလုပ္လုပ္ရတာမို႔ သူနဲ႔ က်ေတာ္ေတြ႕ဆုံခ်ိန္ေတြ အနည္းငယ္က်ဲပါးခဲ့တယ္။

ေမလရဲ႕ ေႏြေႏွာင္းရက္တစ္ခုမွာ က်ေတာ္အလြတ္ရေနတဲ့ နံပါတ္တစ္ခုကို ႏွိပ္ကာ သူ႔အသံကို နားစြင့္ေနခဲ့မိတယ္။ က်ေတာ္ျပန္ၾကားမိတာကေတာ့ က်ေတာ္မယဥ္ပါတဲ့ သူတစ္ေယာက္ရဲ႕အသံပဲ။ အဲဒီအသံပိုင္ရွင္ ကြ်န္ေတာ္ဘယ္သူလဲတဲ့။ ဟင္...။ က်ြန္ေတာ္ကလည္း ခင္ဗ်ား ဘယ္သူလဲ ္. ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ၾကယ္ပြင့္ေလးေကာလို႔ ဆက္တိုက္ေမးလုိက္မိတယ္။ အသံရွင္က ၾကယ္ပြင့္ေလးရဲ သူငယ္ခ်င္းပါတဲ့။ ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္ကို ဘယ္သူလဲေလး ဘာေၾကာင့္ေမးေတာ့ သူက ၾကယ္ပြင့္ေလးနဲ႔ ရုိးရုိးသားသား သူငယ္ခ်င္းပါတဲ့ဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့က်ြန္ေတာ့ ေဒါသေတြဟာ ကမာၻတစ္ဖက္စြန္ေရာက္ေနပီမို႔ က်ေတာ္သူကို ဘာေတြေျပာခဲ့သလဲ ဆိုတာေတာင္ မမွတ္မိေတာ့သေလာက္ပဲ။

ညဘက္ေရာက္ေတာ့ ၾကယ္ပြင့္ေလးဆီက ဖုန္းဝင္လာတယ္။ မနက္ျဖန္ National library နားမွာ ေတြမယ္တဲ့။ National Library ေဘးနားမွာ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာထိေအာင္ သူကို ေစာင့္ေနခဲ့မိတယ္။ အသံတိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ က်ေတာ္ရဲ႕ ဖုန္းေလးကို ပဲ အခါခါၾကည္႔ေနခဲ့မိတယ္ေလ။ ဖုန္းလာႏိုး လာႏိုးေမွ်ာ္ေနမိေပမဲ့ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ဖုန္းေလးကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့စြာ ေငးေမာေနမိတယ္ေလ။ ေနာက္မွသိရတာက သူဟာသူ႔ သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားလို႔ပါတဲ့။

အဲဒီေန႔ကစပီး က်ြန္ေတာ္ရဲ႕ ဖုန္းကေလး အသံတိတ္ေနခဲ့တာဟာ ရက္ေတြၾကာခဲ့ပီေပါ့။ ခနတာ ခ်စ္ခဲတာမဟုတ္ တစ္ဘဝစာ ရင္းၿပီးခ်စ္ခဲ့သူမို႔ သူျပန္လာမဲ့ရက္ကို ေမွ်ာ္ေနမိတာက ကိုယ္အျပစ္ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးေနာ္။